Tahrir, bir kere üzüldü ölüme. Peşinden bilye yuvarladığı toprak çukurlara gömüt veriyordu dostluğu ve sadece bir kere üzüldü. Ölmemeliydi; yani ölmemesi gerekirdi, bir gece bomboş bir sokakta erken patlayan parça tesirli bir bombanın kurbanı olarak. Ölmemeliydi Havin. Yapılacaklar vardı ertesi sabaha ve O, durgun gözlerini dinlendirmek için evine gidiyordu; boş...
