Acı

Kahin…neredesin? Sırlarımı gömdüğüm toprak kadar derinde, ölümün yara açtığı servi kadar yukarıda mısın? Neredesin…yaram derin.

İçimde bir karanlık var, ümitsiz bir bekleyişin durağında gibiyim…gittikçe uzaklaşan unutulmuş hayaleti gibiyim: içim avaz avaz ama sesim tıknaz. Korkuyorum yalnızlığın puslu soğuğunda…ürperiyor içim olabileceklerden dolayı. Gözlerimi kapatamıyorum…gülen bir çift gözü sanki geçmişe ait bir mutluluk gibi gösterdikleri için; korkuyorum yarın sabaha ait ihtimal dahilindekilerden.

İçimde bir göz yaşı var, kuytu duygular bekliyor kendini göstermek için, karanlığın sesini dinleyip ses tonlarındaki kızgınlığı damıtıyor; gittikçe büyüyor etrafımda daralan oksijenin aksine…sıkışıyorum bu soğuk yatağa.

İçimde bir çocuk var, dizi kanlı ve elinde patlak topuyla birlikte. Alt dudağı şişmiş tüm duygularımın; yekpare soğuk bir gözyaşı misali terliyorum…koskoca bir korku tüm benliğimde hatalarıma dair. İçimdeki çocuk çok oldu terk edeli beni, şimdi karanlık çökmekte varlığıma.

Neredesin, kahin? Ölüyorum…

Orijinal Tarih: 2009