rapunzel

kollarım olsaydı keşke, sarmalamak için kendimi. soğuduğunda ısıtmak için ellerimi, ılık nefeslerim ve sahilde ılık meltemlere tutturacağım kanatlarım olsaydı. dev gibi ağaçlarım olsaydı, uçsaydım tepelerinden… sağlam yumruklarım ve dişlerim olsaydı, ‘korkma’ demek için kendime. takatim olsaydı bir de; anasını satacak bir dünyam olurdu, belki.

hayallerim olsaydı, pembe panjurlu evde, Grateli bekleyen Hansel gibi. asabım olsaydı yaşlı cadı gibi, meşru kılacak buhranlarımı… şekerden evim olsaydı keşke. yok, dese, geçti işte: kocaman şakacıktı bu, bitti. zaman hiç olmasaydı keşke, boşa harcananlarını vurmasaydı yüzüme.

yokluk içinde yaşansaydı varlık; Rapunzel rasta yapsaydı, rekabet olsaydı. dermanım olsaydı, dudaklarım gülümserdi belki…Rapunzel orgy yapar, Musa asasıyla daha faydalı isler yapardı…olmadı iste; ne sinek gülümsedi ne de kahkaha attı tırtıl… hayaller hep yalancılara biat etmeseydi… kerevite çıkan yeni evlilere saygı olsaydı…